دوره 22، شماره 6 - ( بهمن و اسفند 1397 )                   جلد 22 شماره 6 صفحات 116-125 | برگشت به فهرست نسخه ها

DOI: 10.32598/JQUMS.22.6.116


XML English Abstract Print


1- گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران.
چکیده:   (1504 مشاهده)
زمینه امنتین-۱، آدیپوکاینی است که بیشتر در بافت چربی احشایی تولید و موجب بهبود حساسیت انسولین می‌شود. 
هدف هدف این مطالعه، مقایسه سطح سرمی امنتین-۱ و نشانگان مقاومت به انسولین در مردان چاق فعال، چاق غیرفعال و نرمال غیرفعال بود.
مواد و روش‌ها در این مطالعه مقطعی، ۴۵ مرد (میانگین ‌۴/۲±‌۳۵/۰ سال، بدون نشانه بیماری) در گروه‌های چاق فعال (۱۶ نفر، شاخص توده بدن ۲۸-۳۳/۹ کیلوگرم/ مترمربع و گرفتن۳ تا ۵ امتیاز در پرسش‌نامه سطح فعالیت بدنی)، چاق غیرفعال (۱۸ نفر، شاخص توده بدن ۲۸-۳۳/۹ کیلوگرم/ مترمربع و یک امتیاز در پرسش‌نامه سطح فعالیت بدنی) و نرمال غیرفعال (۱۱ نفر، شاخص توده بدن ۱۸/۵-۲۴/۹ کیلوگرم بر مترمربع و یک امتیاز در پرسش‌نامه سطح فعالیت بدنی) قرار گرفتند. از همه داوطلبان در حالت ناشتا نمونه خون برای اندازه‌گیری سطح سرمی امنتین-۱، گلوکز و انسولین گرفته شد. همچنین از مدل برآورد هموستاز برای شاخص مقاومت به انسولین استفاده شد.
یافته‌ها نتایج نشان داد غلظت امنتین-۱ در گروه نرمال غیرفعال به طور معناداری کمتر از گروه‌های چاق بود (۰/۰۵˂P). در گروه چاق فعال، غلظت گلوکز، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین مشابه با گروه نرمال غیرفعال بود؛ در حالی که این مقادیر به طور معناداری کمتر از گروه چاق غیرفعال بود (۰/۰۵˂P). تفاوت معناداری بین گروه‌های نرمال غیرفعال و چاق غیرفعال در غلظت گلوکز مشاهده نشد (۰/۰۷۹=P). 
نتیجه‌ گیری بر اساس این یافته‌ها می‌توان گفت که عامل فعالیت بدنی مؤثرتر از چاقی است. بنابراین، مردان چاق می‌توانند با انجام فعالیت بدنی آثار منفی چاقی در نشانگان مقاومت به انسولین را بهبود بخشند و الزامی در کاهش اندازه چاقی نیست.
متن کامل [PDF 3752 kb]   (654 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (569 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تربیت بدنی