دوره 22، شماره 6 - ( بهمن و اسفند 1397 )                   جلد 22 شماره 6 صفحات 106-115 | برگشت به فهرست نسخه ها

DOI: 10.32598/JQUMS.22.6.106


XML English Abstract Print


1- گروه فیزیولوژی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران. ، esmail66@yahoo.com
2- گروه فیزیولوژی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران.
چکیده:   (733 مشاهده)
زمینه سولفید هیدروژن که نوعی ناقل گازی درون‌زای جدید است، نقش مهمی در تعدیل عصبی و حافظه دارد و از نورون‌ها در مقابل مواد سمی تخریب‌کننده محافظت می‌کند. 
هدف هدف از این مطالعه بررسی اثرات بالقوه محافظت نورونی هیدروسولفید سدیم بر یادگیری حرکتی در مدل موش پارکینسونی یک‌طرفه ۶-هیدروکسی دوپامین است.
مواد و روش‌ها سم ۶-هیدروکسی دوپامین به صورت یک‌طرفه به ناحیه دسته مغز جلویی میانی تزریق شد و موش‌ها ۲۵ روز تحت درمان با هیدروسولفید سدیم قرار گرفتند. حیوانات به گروه‌های کنترل، شم، شم به همراه هیدروسولفید سدیم (۵/۶)، پارکینسونی و پارکینسونی به همراه سالین و هیدروسولفید سدیم ۲/۸ و ۵/۶ میلی‌گرم بر کیلوگرم تقسیم شدند (۸ رأس موش در هر گروه). برای مقایسه نتایج بین گروه‌ها از آزمون آماری آنوای یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.
یافته‌ها استقامت در موش‌های گروه پارکینسونی در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی‌داری در آزمون روتارود با سرعت چرخش ثابت و شتاب‌دار کاهش یافت (۰/۰۰۱>P). درمان با هیدروسولفید سدیم این کاهش را به صورت وابسته به دُز معکوس کرد؛ به گونه‌ای که هیچ تفاوت معنی‌داری در این متغیرها بین گروه کنترل و گروه پارکینسونی به همراه هیدروسولفید سدیم در طی آزمون روتارود با سرعت چرخش شتاب‌دار مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری تزریق هیدروسولفید سدیم به موش‌های پارکینسونی، باعث بهبود و افزایش زمان استقامت در آزمون روتارود آن‌ها شد که نشان می‌دهد هیدروسولفید سدیم موجب تقویت هماهنگی حرکتی می‌شود و می‌تواند اختلالات حرکتی را در موش‌های پارکینسونی کاهش دهد.
متن کامل [PDF 3728 kb]   (391 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (163 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی