دوره 22، شماره 6 - ( بهمن و اسفند 1397 )                   جلد 22 شماره 6 صفحات 106-115 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Esmaeili M H, Haghdoost Yazdi H, Abbasi E, Farshad N. The Effects of Sodium Hydrosulfide on Motor Learning in a Rat Model of Parkinson’s Disease. J Qazvin Univ Med Sci. 2019; 22 (6) :106-115
URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-2566-fa.html
اسماعیلی محمد حسین، حق دوست هاشم، عباسی اسماعیل، فرشاد ندا. بررسی اثرات هیدروسولفید سدیم بر یادگیری حرکتی در مدل موش صحرایی پارکینسونی. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین. 1397; 22 (6) :106-115

URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-2566-fa.html


1- گروه فیزیولوژی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران. ، esmail66@yahoo.com
2- گروه فیزیولوژی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران.
متن کامل [PDF 3728 kb]   (391 دریافت)     |   چکیده (HTML)  (734 مشاهده)
متن کامل:   (163 مشاهده)
مقدمه
بیماری پارکینسون دومین بیماری شایع تخریب عصبی بعد از بیماری آلزایمر است که علائم کلینیکی آن عبارتند از: لرزش در حالت استراحت، کندی حرکات، بی‌حرکتی، اختلال در راه‌رفتن، بی‌ثباتی در وضعیت و صورت ماسک‌مانند [1]. این بیماری با ازدست‌رفتن نورون‌های دپامینرژیک مغز میانی و کاهش متعاقب دوپامین در استریاتوم ایجاد می‌شود [2]. پاتوفیزیولوژی بیماری پارکینسون به‌خوبی شناسایی نشده است، اما مشخص شده است که استرس اکسیداتیو و اختلال در عملکرد میتوکندری‌ها نقش مهمی در آن ایفا می‌کنند [3]. 
در فرایند انتقال الکترون در میتوکندری‌ها اکسیدانت‌های قوی مانند رادیکال‌های سوپراکسید و هیدروژن پراکسید به عنوان محصولات فرعی تولید می‌شوند که باعث آسیب به میتوکندری سلول‌ها می‌شوند. نورون‌های دوپامینرژیک، به‌ویژه مستعد تولید رادیکال‌های آزاد اکسیژن هستند [3]. درمان با داروی لوودوپا کمبود دوپامین در استریاتوم مغز و به دنبال آن بسیاری از علائم بیماری را برطرف می‌کند، اما این دارو نمی‌تواند جلوی مرگ نورون‌های دوپامینرژیک و پیشرفت بیماری را بگیرد و درمان طولانی‌مدت با آن سبب تسریع مرگ نورون‌های دوپامینرژیک بر اثر استرس اکسیداتیو و دیسکینزی می‌شود [4]. از این رو در حال حاضر تحقیقات به سمت شناخت روش‌های نوین برای جلوگیری از مرگ نورون‌های دوپامینرژیک و کند‌کردن پیشرفت بیماری می‌رود.
سولفید هیدروژن نوعی مولکول سیگنالینگ درون‌زاست و پس از منوکسیدکربن و نیتروکساید، به عنوان ناقل گازی سوم شناخته شده است. سولفید هیدروژن اعمال فیزیولوژیک مهمی در سیستم عصبی مرکزی انجام می‌دهد.گزارش‌ها نشان می‌دهند سولفید هیدروژن در تقویت طولانی‌مدت و تنظیم هوموستاز کلسیم و مهار استرس‌های اکسیداتیو دخالت دارد. همچنین این ماده اثرات ضد‌التهاب، آنتی‌اکسیدان، ضدآپوپتوز و تنظیم سیناپسی نیز دارد [5]. این ماده قلب را در برابر آسیب ایسکمیک محافظت و تکثیر سلولی و اپوپتوز را تعدیل می‌کند [5]. 
سولفید هیدروژن التهاب عصبی القا‌شده با لیپوپلی ساکاریدها و امیلوئید بتا را مهار می‌کند [7 ،6]. کیمورا و همکارش گزارش دادند گاز سولفید هیدروژن نورون‌ها را در برابر استرس اکسیداتیو محافظت می‌کند [8]. کامات و همکاران نشان دادند استشمام گاز سولفید هیدروژن تخریب عصبی و اختلالات مغزی‌عروقی القا‌شده با تجویز درون‌مغزی هموسیستئین در مغز موش‌های سوری را کاهش می‌دهد [9]. لو و همکاران نشان دادند تزریق سیستمیک هیدروسولفید سدیم (دهنده سولفید هیدروژن) مرگ نورون‌های دوپامینرژیک بر اثر تجویز سم متیل فنیل تتراهیدروپیریدین در موش‌های سوری را کاهش می‌دهد [5]. 
کیدا و همکاران گزارش کردند استنشاق سولفید هیدروژن از مرگ نورون‌های دوپامینرژیک و اختلالات حرکتی بر اثر تجویز سم متیل فنیل پیریدینیم جلوگیری می‌کند [10]. هو و همکاران گزارش کردند تزریق سیستمیک هیدروسولفید سدیم می‌تواند از ایجاد بیماری پارکینسون با روتنون (مهار‌کننده اختصاصی کمپلکس میتوکندریایی I در غشای داخلی میتوکندری‌ها که باعث دژنراسیون سیستم دپامینرژیک می‌شود) جلوگیری کند و سلول‌ها را در برابر آسیب ناشی از تزریق سم 6-هیدروکسی دوپامین و استرس اکسیداتیو محافظت کند. همچنین این محققان نشان دادند تجویز این ماده به موش‌های پارکینسونی سبب معکوس‌شدن اختلالات حرکتی و مرگ نورون‌های دوپامینرژیک می‌شود [7 ،6]. 
با توجه به اثرات سودمند هیدروسولفید سدیم در محافظت از نورون‌ها، هدف از این مطالعه تجربی، بررسی اثرات تزریق سیستمیک هیدروسولفید سدیم بر یادگیری حرکتی موش‌های پارکینسونی مدل 6-هیدروکسی دوپامین در آزمون روتارود بود [13-11].
مواد و روش‌ها 
در این مطالعه 56 موش صحرایی نر ویستار (8 رأس موش در هر گروه، تهیه‌شده ازمؤسسه رازی) که وزن 200 تا 250 گرم داشتند، به 7 گروه کنترل، شم، شم به همراه هیدروسولفید سدیم (5/6 میلی‌گرم بر کیلوگرم داخل صفاقی)، پارکینسونی، پارکینسونی به همراه سالین و پارکینسونی به همراه هیدروسولفید سدیم (2/8 و 5/6 میلی‌گرم بر کیلوگرم داخل صفاقی) تقسیم شدند. موش‌ها، در شش قفس جداگانه در شرایط استاندارد از نظر دما (2±23 درجه سانتی‌گراد) و نور نگهداری شدند. 
در مدت آزمایش، موش‌ها آب و غذای طبیعی خود را آزادانه دریافت می‌کردند. این تحقیق، در چهار مرحله اجرا شد: 1. جراحی استرئوتاکسیک و تزریق سم 6-‌هیدروکسی دوپامین به درون ناحیه دسته مغز جلویی میانی به منظور ایجاد مدل پارکینسونی یک‌طرفه [14]؛ 2. درمان موش‌های پارکینسونی با تزریق درون‌صفاقی هیدروسولفید سدیم با دُز2/8 و 5/6 میلی‌گرم برکیلوگرم، روزانه برای 25 روز [13]؛ 3. انجام آزمون چرخش القا‌شده با اپومرفین (0/5 میلی‌گرم بر کیلوگرم داخل صفاقی) در روز بیست و هشتم و شمردن تعداد چرخش‌های موش در خلاف جهت تزریق سم در مدت‌زمان یک ساعت برای ارزیابی شدت بیماری پارکینسون موش‌ها؛ 4. انجام آزمون رفتاری روتارود از روز بیست و نهم به بعد در تمام گروه‌ها برای ارزیابی توانایی حرکتی موش‌های پارکینسونی. 
برای ایجاد مدل پارکینسونی یک‌طرفه در موش‌های نر صحرایی سم 6-‌هیدروکسی دوپامین (15 میکروگرم حل‌شده در سالین حاوی 0/2 درصد اسید اسکوربیک) با جراحی استرئوتاکسیک به ناحیه دسته مغز جلویی میانی تزریق شد. در این جراحی ابتدا حیوانات با استفاده از کتامین/ زایلازین (6/60 میلی‌گرم بر کیلوگرم) بیهوش و سپس در دستگاه استرئوتاکس قرار داده شدند. در پوست سر یک برش طولی به اندازه 2 سانتی‌متر ایجاد و سطح استخوان آشکار شد. سپس نقطه برگما مشخص شد و با استفاده از دستگاه استرئوتاکس و به کمک اطلس پاکسینوز محل مدنظر تزریق نشانه‌گذاری شد (4/4- نسبت به برگما و 1/2+ نسبت به خط وسط و 7/8- نسبت به سخت شامه). 
سپس سطح جمجمه با مته دندانپزشکی سوراخ شد و با استفاده از سرنگ هامیلتون تزریق سم 6-‌هیدروکسی دوپامین به درون ناحیه مد نظر به‌آهستگی صورت گرفت [15]. در گروه آزمایش به جای سم 6-‌هیدروکسی دوپامین، حلال آن یعنی سالین حاوی 0/2 درصد اسید اسکوربیک به درون دسته مغز جلویی میانی تزریق شد.
آزمون روتارود
به کمک این آزمون هماهنگی حرکات، حفظ تعادل و مهم‌تر از همه توانایی یادگیری حرکتی در حیوانات ارزیابی می‌شود. دستگاه روتارود شامل چارچوبی پلاستیکی است که در آن میله‌ای استوانه‌ای با قابلیت چرخش در سرعت‌های مختلف تعبیه شده است که حیوان می‌تواند روی آن قدم بزند. در این آزمایش سرعت چرخش میله‌های استوانه‌ای به گونه‌ای تنظیم می‌شود که در فاصله زمانی 120‌ثانیه‌ای از 5 دور بر ثانیه به 40 دور بر ثانیه برسد. زمانی که حیوان می‌تواند روی میله‌ها قدم بزند معیاری از توانایی اجرای حرکتی حیوان است.
این آزمون در 3 روز پشت سر هم هر روز سه بار با فاصله زمانی حداقل یک ساعت (درمجموع 9 جلسه) انجام می‌شود. حیوانات سالم پس از چند جلسه به‌خوبی یاد می‌گیرند که روی میله‌ها در تمام مدت آزمون قدم بزنند، تعادل خود را حفظ و از افتادن خود از دستگاه جلوگیری کنند. از طرف دیگر حیوانات با اختلالات حرکتی مثلاً حیوانات پارکینسونی یا حیوانات مبتلا به آلزایمر یا آتاکسیا در انجام این آزمون ضعیف عمل می‌کنند و اجرای آن را یاد نمی‌گیرند یا دیر یاد می‌گیرند [16]. برای آنالیز آماری نتایج، از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. 
یافته‌ها
نتایج آزمون چرخش القا‌شده با اپومرفین نشان داد فقط موش‌هایی که سم 6-‌هیدروکسی دوپامین به درون ناحیه دسته مغز جلویی میانی آن‌ها تزریق شده بود، بعد از تزریق داخل صفاقی آپومرفین چرخش نشان می‌دهند که نشانه پارکینسونی‌شدن آن‌هاست. در حالی که موش‌های گروه کنترل و گروه آزمایش بعد از تزریق داخل صفاقی آپومرفین هیچ‌گونه چرخشی نشان ندادند. از آنجایی که بین گروه کنترل و گروه آزمایش در این آزمون تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (2/8 و 5/6 میلی‌گرم بر کیلوگرم) کاملاً معنی‌دار بود (0/001>P). نتایج این مرحله نشان داد تعداد چرخش‌ها در گروه پارکینسونی با گروه پارکینسونی به همراه سالین تفاوت معنی‌داری ندارند (0/05مربوط به آزمون روتارود نتایج گروه آزمایش و گروه پارکینسونی به همراه سالین حذف شدند. تعداد چرخش‌ها در گروه پارکینسونی به طور معنی‌داری بیشتر از گروه‌های
پارکینسونی به همراه هیدروسولفید سدیم بود (05/>P) (شکل شماره 1).
نتایج آزمون روتارود با سرعت چرخش ثابت هشت دور در دقیقه (شکل شماره 2) نشان داد استقامت و تعادل حرکتی در گروه کنترل بیشتر از گروه‌های پارکینسونی است. موش‌های گروه کنترل مدت بیشتری روی میله روتارود حرکت می‌کردند و تأخیر زمان افتادن آن‌ها به طور معنی‌داری بیشتر از گروه‌های پارکینسونی بود. نتایج نشان داد اختلاف بین گروه کنترل و گروه‌های پارکینسونی و پارکینسونی به همراه هیدروسولفید سدیم (2/8 و 5/6 میلی‌گرم بر کیلوگرم) در 3 روز آموزش معنی‌دار است (0/01>P در 2 روز اول و 0/05>P در روز سوم)، ولی بین گروه‌های پارکینسونی و پارکینسونی به همراه هیدروسولفید سدیم در این مرحله اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد (0/05



 
همچنین نتایج آزمون روتارود با سرعت چرخش شتاب‌دار 4 تا 40 دور در دقیقه در عرض 120ثانیه (شکل شماره 3) نشان داد باز هم استقامت و تعادل حرکتی در موش‌های گروه کنترل بیشتر از گروه پارکینسونی است و مدت بیشتری روی میله روتارود حرکت می‌کنند و تأخیر زمان افتادن موش‌های گروه کنترل به طور معنی‌داری بیشتر از گروه پارکینسونی بود ( 0/05>P)، ولی چنین اختلاف معنی‌داری بین گروه کنترل و گروه‌های پارکینسونی به همراه هیدروسولفید سدیم (2/8 و 5/6 میلی‌گرم بر کیلوگرم) مشاهده نشد (0/05



 
بحث و نتیجه‌گیری
سم 6-‌هیدروکسی دپامین بسیار ناپایدار است و به‌آسانی اکسیده می‌شود و رادیکال‌های آزاد اکسیژن تولید می‌کند که می‌تواند سبب مرگ نورون‌های دپامینرژیک از طریق اپوپتوزیس در جسم سیاه شود و مدل پارکینسونی یک‌طرفه را ایجاد کند که نشانه آن در مطالعه ما افزایش معنی‌دار تعداد چرخش‌ها به طرف مقابل در آزمون چرخش القا‌شده با اپومرفین در گروه پارکینسونی بود. نتایج مرحله اول کار ما نشان داد تزریق داخل صفاقی هیدروسولفید سدیم (2/8 و 5/6 میلی‌گرم بر کیلوگرم) به موش‌های پارکینسونی تعداد چرخش‌های آن‌ها را کاهش می‌دهد که نشان می‌دهد هیدروسولفید سدیم می‌تواند شدت بیماری پارکینسون را کاهش دهد.
همچنین نتایج مرحله دوم مطالعه حاضر نشان داد هیدروسولفید سدیم می‌تواند استقامت و تعادل حرکتی در موش‌های پارکینسونی را در آزمون روتارود با سرعت چرخش ثابت و شتاب‌دار افزایش دهد و اختلال در یادگیری حرکتی آن‌ها را بهبود بخشد. از این نظر نتایج ما با نتایج محققانی که نشان داده‌اند تزریق درون‌صفاقی هیدروسولفید سدیم و استشمام سولفیدهیدروژن می‌تواند میزان تخریب نورونی و اختلالات حرکتی و اختلالات مغزی‌عروقی در موش‌های پارکینسونی را از طریق سازوکارهای مختلفی از جمله اثرات ضد‌التهابی و ضد آپوپتوزی و ضد‌اکسیداتیو و مهار متابولیسم کاهش دهد، همخوانی دارد [10-6]. 
همچنین با نتایج محققانی که نشان داده‌اند هیدروسولفید سدیم می‌تواند نورون‌های مغز را در مقابل ضربه مغزی محافظت کند و از کاهش حافظه ناشی از ضربه مغزی و تزریق هموسیستئین جلوگیری کند همخوانی دارد [17 ،13]. در این رابطه لیو و همکاران نشان دادند هیدروسولفید سدیم از طریق مهار تولید امیلوئید بتا می‌تواند یادگیری در موش‌های ترنس ژنیک را بهبود بخشد [18]. 
همچنین تجویز دُز کم هیدروسولفید سدیم می‌تواند به طور مؤثری اندام‌های آسیب‌دیده را از طریق تنظیم استرس اکسیدیتیو محافظت کند [19 ،18]. هیدروسولفید سدیم می‌تواند از طریق مهار استرس اکسیدیتیو بر ضدایسکمی‌های موضعی و کلی مغز اثرات مفید و سودمندی داشته باشد [21-19]. همچنین هیدروسولفید سدیم از طریق کاهش تولید واسطه‌های پیش‌التهابی می‌تواند اختلال شناختی ناشی از عمل جراحی یا مصرف لیپوپلی ساکارید را کاهش دهد [23 ،22]. 
همین‌طور هیدروسولفید سدیم می‌تواند از طریق افزایش فعالیت و بیان گیرنده‌های سطحی گلوتامات و همچنین بهبود تقویت طولانی‌مدت هیپوکامپ، اختلالات شناختی و اختلالات پلاستی‌سیتی سیناپسی در موش‌های آلزایمری و ترانس ژنیک را کاهش دهد [27-24]. این شواهد نشان می‌دهد تجویز هیدروسولفید سدیم در یک دُز مناسب ممکن است اثر محافظتی در برابر آسیب مغزی ناشی از ضربه و بیماری آلزایمر و پارکینسون داشته باشد [19].
بیماری پارکینسون یک اختلال تخریب‌کننده عصبی است که با اختلالات حرکتی و طیف وسیعی از علائم غیرحرکتی شامل اختلالات خواب و اختلالات شناختی و عاطفی همراه است. علائم غیرحرکتی بیماری پارکینسون یک مشکل فزاینده فوری برای درمان بیماری پارکینسون است. در بیماری پارکینسون اختلال عملکرد زوال عقل یا اختلال شناختی ممکن است پیش از اختلال حرکتی بروز کند. شیوع اختلالات شناختی در بیماران پارکینسونی زیاد است. گزارش‌ها نشان می‌دهد حدود 60 درصد از بیماران مبتلا به پارکینسون به اختلالات شناختی نیز مبتلا می‌شوند. به نظر می‌رسد بیماران مبتلا به پارکینسون حساسیت بیشتری برای ابتلا به اختلالات شناختی دارند؛ به طوری که چهار تا شش برابر بیشتر از افراد مسن معمولی به اختلالات شناختی مبتلا می‌شوند [29 ،28].
با این حال، تا به امروز، سازوکار سلولی زمینه‌ساز توسعه و پیشرفت اختلالات شناختی در بیماری پارکینسون ناشناخته است. نورون‌های دوپامینرژیک قشر جلویی پیشانی مغز نقش مهمی در فرایند یادگیری و حافظه کوتاه‌مدت و بلند‌مدت ایفا می‌کنند. شدت اختلالات شناختی در بیماران پارکینسون به‌تدریج و با گذشت زمان افزایش می‌یابد که میزان شدت آن با شدت آسیب سیستم دوپامینرژیک قشر جلویی پیشانی مغز همخوانی دارد. تغییر میزان دوپامین در قشر جلویی پیشانی مغز باعث پردازش غیرطبیعی و غیرواقعی اطلاعات می‌شود که به نوبه خود به کاهش یادگیری و حافظه منجر می‌شود [29 ،28]. 
همه این شواهد نشان می‌دهد پارکینسونی‌کردن موش‌ها از طریق تزریق یک‌طرفه سم 6-هیدروکسی دوپامین علاوه بر ایجاد علائم حرکتی بیماری پارکینسون، اختلال شناختی همچون اختلال در یادگیری حرکتی هم ایجاد می‌کند. به همین خاطر موش‌های گروه 6-هیدروکسی دوپامین زودتر از موش‌های گروه کنترل از روی میله روتارود افتادند و درمان با هیدروسولفید سدیم توانست تا حدود زیادی اختلالات حرکتی و شناختی موش‌های پارکینسونی را بهبود بخشد. اختلال یادگیری حرکتی می‌تواند هم جزء دسته اختلالات حرکتی باشد و هم جزء دسته اختلالات شناختی بیماران پارکینسونی قرار گیرد و درمان با هیدروسولفید سدیم برای آن‌ها سودمند خواهد بود. 
ملاحظات اخلاقی
پیروی از اصول اخلاق پژوهش
این مطالعه با کد اخلاق IR.QUMS.REC.1396.476 در دانشگاه علوم پزشکی قزوین ثبت شده است.
حامی مالی
این مقاله از پایان‌نامه ندا فرشاد، مقطعکارشناسی ارشد، در گروه فیزیولوژی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین گرفته شده است. 
مشارکت نویسندگان
طراح اصلی و بازبینی مقاله به لحاظ محتوایی: محمد حسین اسماعیلی؛ اکتساب، تحلیل و تفسیر داده‌ها: محمد حسین اسماعیلی، ندا فرشاد، اسماعیل عباسی؛ پیش‌نویس مقاله: محمد حسین اسماعیلی، هاشم حق‌دوست یزدی.
تعارض منافع
بنابر اظهار نویسندگان، این مقاله تعارض منافع ندارد.
سپاسگزاری
بدین‌وسیله از همکاری معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی قزوین تشکر و قدردانی می‌شود. 
 
References
Przedborski S. Pathogenesis of nigral cell death in Parkinson’s disease. Parkinsonism Relat Disord. 2005; 11(Suppl1):S3-7. [DOI:10.1016/j.parkreldis.2004.10.012] [PMID]
Dauer W, Przedborski S. Parkinson's disease: Mechanisms and models. Neuron. 2003; 39(6):889-909. [DOI:10.1016/S0896-6273(03)00568-3]
Tsang AH, Chung KK. Oxidative and nitrosative stress in Parkinson's disease. Biochim Biophys Acta (BBA)-Mol Basis of Dis. 2009; 1792(7):643-50. [DOI:10.1016/j.bbadis.2008.12.006] [PMID]
Wang XJ, Xu JX. Possible involvement of Ca2+ signaling in rotenone-induced apoptosis in human neuroblastoma SH-SY5Y cells. Neurosci Lett. 2005; 376(2):127-32. [DOI:10.1016/j.neulet.2004.11.041] [PMID]
Lu M, Zhao FF, Tang JJ, Su CJ, Fan Y, Ding JH, et al. The neuroprotection of hydrogen sulfide against MPTP-induced dopaminergic neuron degeneration involves uncoupling protein 2 rather than ATP-sensitive potassium channels. Antioxid Redox Signal. 2012; 17(6):849-59. [DOI:10.1089/ars.2011.4507] [PMID] [PMCID]
Hu LF, Lu M, Tiong CX, Dawe GS, Hu G, Bian JS. Neuroprotective effects of Hydrogen Sulfide on Parkinson’s Disease rat models. Aging Cell. 2010; 9(2):135-46. [DOI:10.1111/j.1474-9726.2009.00543.x] [PMID]
Xie L, Hu LF, Teo XQ, Tiong CX, Tazzari V, Sparatore A, et al. Therapeutic effect of Hydrogen Sulfide-releasing L-Dopa derivative ACS84 on 6-OHDA-induced Parkinson’s disease rat model. PLoS One. 2013; 8(4):e60200. [DOI:10.1371/journal.pone.0060200] [PMID] [PMCID]
Kimura Y, Kimura H. Hydrogen Sulfide protects neurons from oxidative stress. FASEB J. 2004; 18(10):1165-7. [DOI:10.1096/fj.04-1815fje] [PMID]
Kamat PK, Kalani A, Givvimani S, Sathnur PB, Tyagi SC, Tyagi N. Hydrogen sulfide attenuates neurodegeneration and neurovascular dysfunction induced by intracerebral-administered homocysteine in mice. Neurosci. 2013; 252:302-19. [DOI:10.1016/j.neuroscience.2013.07.051] [PMID] [PMCID]
Kida K, Yamada M, Tokuda K, Marutani E, Kakinohana M, Kaneki M, et al. Inhaled hydrogen sulfide prevents neurodegeneration and movement disorder in a mouse model of Parkinson's disease. Antioxid Redox Signal. 2011; 15(2):343-52. [DOI:10.1089/ars.2010.3671] [PMID] [PMCID]
Fujita K, Yamafuji M, Nakabeppu Y, Noda M. Therapeutic approach to neurodegenerative diseases by medical gases: Focusing on redox signaling and related antioxidant enzymes. Oxid Med Cell Longev. 2012; 2012:324256. [DOI:10.1155/2012/324256]
Zhou CF, Tang XQ. Hydrogen Sulfide and nervous system regulation. Chinese Med J. 2011; 124(21):3576-82. [PMID]
Karimi SA, Hosseinmardi N, Janahmadi M, Sayyah M, Hajisoltani R. The protective effect of Hydrogen Sulfide (H2S) on Traumatic Brain Injury (TBI) induced memory deficits in rats. Brain Res Bull. 2017; 134:177-82. [DOI:10.1016/j.brainresbull.2017.07.014] [PMID]
Nikkhah G, Duan WM, Knappe U, Jödicke A, Björklund A. Restoration of complex sensorimotor behavior and skilled forelimb use by a modified nigral cell suspension transplantation approach in the rat Parkinson model. Neurosci. 1993; 56(1):33-43. [DOI:10.1016/0306-4522(93)90559-X]
Paxinos G, Watson C. The rat brain in stereotaxic coordinates, 3rd ed. San Diego: Academic Press; 1977.
Hamm RJ, Pike BR, O’Dell DM, Lyeth BG, Jenkins LW. The rotarod test: An evaluation of its effectiveness in assessing motor deficits following traumatic brain injury. J Neurotrauma. 1994; 11(2):187-96. [DOI:10.1089/neu.1994.11.187] [PMID]
Li M, Zhang P, Wei HJ, Li MH, Zou W, Li X, et al. Hydrogen sulfide ameliorates homocysteine-induced cognitive dysfunction by inhibition of reactive aldehydes involving upregulation of ALDH2. Int J Neuropsychopharmacol. 2017; 20(4):305-15. [PMID] [doi: 10.1093/ijnp/pyw103]
Liu Y, Deng Y, Liu H, Yin C, Li X, Gong Q. Hydrogen Sulfide ameliorates learning memory impairment in APP/PS1 transgenic mice: A novel mechanism mediated by the activation of Nrf2. Pharmacol Biochem Behav. 2016; 150-151:207-16. [DOI:10.1016/j.pbb.2016.11.002] [PMID]
Jiang X, Huang Y, Lin W, Gao D, Fei Z. Protective effects of Hydrogen Sulfide in a rat model of traumatic brain injury via activation of mitochondrial adenosine triphosphate-sensitive potassium channels and reduction of oxidative stress. J Surg Res. 2013; 184(2):27-35. [DOI:10.1016/j.jss.2013.03.067] [PMID]
Tan BH, Wong PT, Bian JS. Hydrogen sulfide: A novel signaling molecule in the central nervous system. Neurochem Int. 2010; 56(1):3-10. [DOI:10.1016/j.neuint.2009.08.008] [PMID]
Yin J, Tu C, Zhao J, Ou D, Chen G, Liu Y, et al. Exogenous hydrogen sulfide protects against global cerebral ischemia/reperfusion injury via its anti-oxidative, anti-inflammatory and anti-apoptotic effects in rats. Brain Res. 2013; 1491:188-96. [DOI:10.1016/j.brainres.2012.10.046] [PMID]
Chu QJ, He L, Zhang W, Liu CL, Ai YQ, Zhang Q. Hydrogen sulfide attenuates surgical trauma-induced inflammatory response and cognitive deficits in mice. J Surg Res. 2013; 183(1):330-6. [DOI:10.1016/j.jss.2012.12.003] [PMID]
Gong QH, Wang Q, Pan LL, Liu XH, Huang H, Zhu YZ. Hydrogen sulfide attenuates lipopolysaccharide-induced cognitive impairment: A pro-inflammatory pathway in rats. Pharmac Bioch and Behav. 2010; 96(1):52-8. [DOI:10.1016/j.pbb.2010.04.006] [PMID]
Zhang H, Gao Y, Zhao F, Dai Z, Meng T, Tu S, et al. Hydrogen sulfide reduces mRNA and protein levels of beta-site amyloid precursor protein cleaving enzyme 1 in PC12 cells. Neurochem Int. 2011; 58(2):169-75. [DOI:10.1016/j.neuint.2010.11.010] [PMID]
Xuan A, Long D, Li J, Ji W, Zhang M, Hong L, et al. Hydrogen sulfide attenuates spatial memory impairment and hippocampal neuroinflammation in beta-amyloid rat model of Alzheimer’s Disease. J Neuroinflammation. 2012; 9(1):202. [DOI:10.1186/1742-2094-9-202] [PMID] [PMCID]
He XL, Yan N, Zhang H, Qi YW, Zhu LJ, Liu MJ, et al. Hydrogen sulfide improves spatial memory impairment and decreases production of Aβ in APP/PS1 transgenic mice. Neurochem Int. 2014; 67:1-8. [DOI:10.1016/j.neuint.2014.01.004] [PMID]
Yang YJ, Zhao Y, Yu B, Xu GG, Wang W, Zhan JQ, et al. GluN2B-containing NMDA receptors contribute to the beneficial effects of hydrogen sulfide on cognitive and synaptic plasticity deficits in APP/PS1 transgenic mice. Neurosci. 2016; 335:170-83. [DOI:10.1016/j.neuroscience.2016.08.033]
Dallé E, Daniels WM, Mabandla MV. Fluvoxamine maleate effects on dopamine signaling in the prefrontal cortex of stressed Parkinsonian rats: Implications for learning and memory. Brain Res Bull. 2017; 132:75-81. [DOI:10.1016/j.brainresbull.2017.05.014] [PMID]
Masini D, Lopes Aguiar C, Bonito Oliva A, Papadia D, Andersson R, Fisahn A, et al. The histamine H3 receptor antagonist thioperamide rescues circadian rhythm and memory function in experimental parkinsonism. Transl Psychiatry. 2017; 7(4):e1088. [DOI:10.1038/tp.2017.58] [PMID] [PMCID]
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | The Journal of Qazvin University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb