دوره 7، شماره 4 - ( پاییز 1382 )                   جلد 7 شماره 4 صفحات 58-62 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (67414 مشاهده)
زمینه : روش‌های مختلف جراحی و طبی جهت القای سقط مطرح شده است که یکی از آنها استفاده از پروستاگلاندین است. هدف : مطالعه به منظور مقایسه اثر آمپول پروستاگلاندین E2 و شیاف آن در القای سقط در سه ماهه دوم بارداری انجام شد. مواد و روش‌ها : این کارآزمایی‌ بالینی یک سوکور در سال 1381 در بیمارستان کوثر قزوین بر روی 36 زن باردار که در سه ماهه دوم حاملگی به علت کاهش مایع آمنیوتیک یا مرگ داخل رحمی جنین ، کاندید ختم حاملگی بودند انجام شد . بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای یک گروه 2 عدد شیاف 3 میلی‌گرمی واژینال PGE2 به فاصله 4 ساعت در واژن گذاشته و برای گروه دیگر یک آمپول 5 میلی‌گرمی پروستاگلاندین در 1000 سی سی سرم دکستروز %5 رقیق شد و بر حسب نیاز تعداد قطره های تجویزی در دقیقه افزایش یافت . در هر یک از دو گروه پس از 12 ساعت, در صورت عدم دفع جنین ، القا با اکسی‌توسین شروع شد و تا ختم حاملگی ادامه یافت . داده ها با استفاده از آزمون‌های آماری مجذور کای و t مقایسه شدند. یافته‌ها : بیماران دو گروه از نظر سن بارداری ، دفعات‌ حاملگی و اندیکاسیون ختم حاملگی تقریباً مشابه بودند . وقوع سقط قبل از شروع القا با اکسی‌توسین در بیماران دریافت کننده PG وریدی به طور معنی‌داری بیشتر از دریافت کنندگان شیاف بود (به ترتیب 14 نفر (%8/77) در برابر 2 نفر (%1/11) با 0001/0 P< ). از لحاظ میزان تغییر در نمره Bishop، میزان اکسی‌توسین مصرفی و نیاز به کورتاژ پس از دفع جنین اختلاف معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد. ولی فاصله زمانی از شروع اینداکشن تا دفع جنین در گروه پروستاگلاندین وریدی به طور معنی‌داری کمتر از گروه شیاف بود ( به ترتیب 96/0 3/7 در برابر 6/5 1/11 ساعت ) (019/0 = P ) . عوارض در 2 نفر (%1/11) از گروه شیاف و 8 نفر (%4/44) از گروه آمپول مشاهده شد (026/0 = P). نتیجه‌گیری: استفاده از پروستاگلاندین وریدی جهت القای سقط در سه ماهه دوم حاملگی ضمن اثر بخشی بهتر نسبت به شیاف ، عارضه مادری عمده‌ای ندارد.
متن کامل [PDF 401 kb]   (7185 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: زنان و زایمان