دوره 20، شماره 3 - ( مرداد و شهریور 1395 )                   جلد 20 شماره 3 صفحات 32-26 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Karyab H, Mirhoseini M, Moradi S, Karimi F. Removal of light petroleum hydrocarbons from water sources using polypropylene and titanium dioxide nano-composite. J Qazvin Univ Med Sci. 2016; 20 (3) :32-26
URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-2004-fa.html
کاریاب حمید، میرحسینی مریم، مرادی سکینه، کریمی فائزه. حذف ترکیب‌های نفتی سبک از منابع آبی با نانوکامپوزیت پلی‌پروپیلن و دی‌اکسید تیتانیوم. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین. 1395; 20 (3) :32-26

URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-2004-fa.html


، hkaryab@gmail.com
چکیده:   (2184 مشاهده)

زمینه:ترکیب‌های نفتی از مهم‌ترین آلاینده‌های تهدیدکننده سلامت انسان و آبزیان هستند. کاربرد جاذب‌ها، به عنوان یکی از روش‌های جلوگیری از انتشار ترکیب‌های نفتی در آب، همواره با محدودیت‌هایی همراه بوده است.

هدف: مطالعه به منظور تعیین قابلیت نانوکامپوزیت پلی‌پروپیلن و دی‌اکسید ‌تیتانیوم در جذب ترکیب‌های نفتی سبک از آب انجام شد.

مواد و روش­ها: این مطالعه تجربی در سال 94-1393 در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام شد. الیاف پلی‌پروپیلن با طول یک سانتی‌متر و قطر 330 میکرومتر، با روش حرارت مرطوب فعال‌سازی شدند. جهت هم‌گذاری نانوکامپوزیت از نانوذرات دی‌اکسید‌ تیتانیوم با قطر میانگین 20 نانومتر در مجاورت امواج مافوق‌ صوت با بسامد 26 کیلوهرتز و توان 100 وات در دمای 40 درجه سیلسیوس استفاده شد. ریخت‌شناسی نانوکامپوزیت با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی (FESEM) بررسی شد. قابلیت نانوکامپوزیت در جذب گازوئیل و بنزین (به عنوان نماینده ترکیب­های نفتی سبک) در زمان‌های مختلف در توری‌های پلی‌آمیدی با قطر روزنه 250 نانومتر بررسی شد.

یافتهها: تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی نشان‌دهنده توزیع یکنواخت نانوذرات دی‌اکسید‌ تیتانیوم روی الیاف بود. بیش­ترین قابلیت جذب گازوئیل و بنزین توسط نانوکامپوزیت پلی‌پروپیلن و دی‌اکسید ‌تیتانیوم در زمان تماس 30 دقیقه بود. میانگین میزان جذب دو آلاینده گازوئیل و بنزین به ترتیب 13/0±01/7 و 10/0±49/6 گرم به ازای هر گرم وزن جاذب بود. میزان جذب ترکیب­های نفتی توسط نانوکامپوزیت 27/3 برابر بیش‌تر از الیاف فعال­سازی نشده بود.

نتیجهگیری: با توجه به یافته‌ها، نانوکامپوزیت هم‌گذاری شده در مقایسه با نمونه‌های تجاری وارداتی عملکرد مطلوبی داشت. به نظر می­رسد نتایج این مطالعه می‌تواند به عنوان الگویی کاربردی برای ساخت جاذب‌های مصنوعی مقابله­کننده با انتشار ترکیب‌های نفتی در منابع آب استفاده شود.

متن کامل [PDF 239 kb]   (653 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: مهندسی بهداشت محیط

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | The Journal of Qazvin University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb