دوره 9، شماره 3 - ( پاييز 1384 )                   جلد 9 شماره 3 صفحات 8-15 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Akbari A, Karimi H, Kazemnegad A, Ghabaii M. The effect of strengthening exercises on biomechanical parameters of gait in chronic hemi paresis following stroke. J Qazvin Univ Med Sci. 2005; 9 (3) :8-15
URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-718-fa.html
اکبری اصغر، کریمی حسین، کاظم نژاد انوشیروان، قبایی مژده. تأثیر تمرین های تقویتی بر شاخص های بیومکانیکی راه رفتن در بیماران همی‎پارزی مزمن ناشی از سکته مغزی. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین. 1384; 9 (3) :8-15

URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-718-fa.html


1- ، Email: akbari_as@yahoo.com
چکیده:   (7937 مشاهده)
چکیده زمینه : یکی از علل عمده مرگ و ناتوانی در تمام جوامع سکته مغزی است و شایع ترین عارضه ناشی از سکته مغزی همی‎پلژی یا همی پارزی است. هدف : مطالعه به منظور تعیین اختلال های بیومکانیکی راه رفتن در بیماران همی پارزی و تأثیر تمرین‎های عملکردی، تعادلی و تقویتی (FBS) در درمان این اختلال‎ها انجام شد. مواد و روش‎ها : این کارآزمایی بالینی در سال 1382، در آسایشگاه سالمندان کهریزک انجام شد. 34 بیمار همی‎پارزی به صورت تصادفی در یکی از دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند و راه رفتن آنها با استفاده ازبخش ارزیابی راه رفتن مقیاسFBSS (Functional, Balance & Strength Scale) قبل و بعد از12 جلسه درمان ارزیابی شد. گروه آزمون تمرین‎های FBS را دریافت کرد. ولی برای گروه کنترل تمرین‎هایFBS به استثنای تمرین های تقویتی اجرا شد. داده‎ها با آزمون‎های تی مستقل، تی زوج، من ویتنی و ویلکاکسون تجزیه و تحلیل شدند. یافته‎ها : شاخص الگوهای راه رفتن در گروه آزمون از 8/25 به 8/36، سرعت از 65/27 به 8/39 متر بر دقیقه و طول استراید از 9/67 به 1/90 سانتی‎متر ارتقا یافت(0001/0p<). شاخص الگوهای راه رفتن در گروه کنترل از 8/18 به 2/22، طول استراید از 42 به 7/45 سانتی‎متر (0001/0> p) و سرعت از 6/15 به 4/16 متر بر دقیقه ارتقا یافت(002/0=p). کادانس در گروه آزمون از 8/82 به 5/88 (113/0=p) و در کنترل از 6/71 به 8/69 قدم در دقیقه تغییر یافت(157/0=p). تغییر میانگین الگوهای راه رفتن، سرعت و طول استراید بین دو گروه معنی‎دار بود(0001/0> p)، ولی تغییر میانگین کادانس معنی‎دار نبود. نتیجه‎گیری : با توجه به یافته‎ها، تمرین‎های تقویتی عضله‎های اندام تحتانی در بهبود الگوهای راه رفتن، سرعت و طول استراید در مرحله مزمن توانبخشی بعد از سکته مغزی مؤثر است.
متن کامل [PDF 163 kb]   (1580 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: نورولوژی
دریافت: ۱۳۸۷/۸/۲۳

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | The Journal of Qazvin University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb