مقالات پذیرفته شده                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم ، mirdadashim@qom_iau.ac.ir
3- دانشگاه حضرت معصومه (س)
چکیده:   (446 مشاهده)
خانواده مهم‌ترین واحد اجتماعی است که تولید نسل انسان‌ها و تربیت آن‌ها در این محیط شکل می‌گیرد. از آن‌جا که بقای جامعه در گرو بقای خانواده و بقای آن در گرو نسب مشروع و پیوندهای قانونی است؛ لذا مسأله اثبات نسب از حسّاس‌ترین مسائل در حقوق اسلامی است که با توجه به اهمیت آن ، شارع تلاش بر حفظ آن در سایه وضع قوانین نموده است. از صدر اسلام تاکنون، در فقه امامیه و به تبع آن در قانون مدنی در مورد اثبات نسب از قاعده فراش به عنوان اماره‌ی قانونی استفاده می‌شود. لیکن امروزه با پیشرفت گسترده‌ی دانش ژنتیک وعلوم آزمایشگاهی، برای تعیین نسب اطفالی که  مورد انکار واقع می‌شوند، از دستاوردهای مهندسی ژنتیک استفاده می‌شود که در حقوق ایران به لحاظ بدیع بودن مسأله، موضع قانونی مشخصی وجود ندارد؛ از آن‌جا که در قانون مدنی ایران راه‌های اثبات نسب به طور مشخص ذکر نشده است، و از طرف دیگر فقیهان و حقوق‌دانان در حجیت آزمایش‌های ژنتیک برای اثبات نسب اختلاف دارند؛ برخی به حجیت این ادله در صورت حصول علم و گروهی بر عدم حجیت آن معتقدند. البته اختلاف حقوق‌دانان فقط در نحوه استناد به این آزمایش‌هاست؛ لذا این شیوه‌های نوین پزشکی چالش‌های مختلفی را فرا روی قواعد فقهی قرار داده است. در این­ مقاله به­ بررسی ارزش­ و جایگاه دستاوردهای مهندسی ژنتیک در اثبات نسب به لحاظ فقهی و حقوقی پرداخته تا مشخص شود درحقوق ایران نیز نسب شرعی را می‌توان بر مبنای آن به اثبات رسانید یا خیر.
     
نوع مطالعه: مقاله مروري | موضوع مقاله: ژنتیک

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | The Journal of Qazvin University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb