دوره 16، شماره 2 - ( تابستان 1391 )                   جلد 16 شماره 2 صفحات 4-9 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Dehghan M, Salehitali S. Comparing the efficacy of local injection of methylprednisolone and lidocaine with and without splint, and with splinting alone in treating patients with De Quervain’s tenosynovitis. J Qazvin Univ Med Sci. 2012; 16 (2) :4-9
URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-1283-fa.html
دهقان دکتر مرتضی، صالحی تالی شهریار. مقایسه اثربخشی تزریق موضعی متیل پردنیزولون و لیدوکائین همراه و بدون آتل با آتل گیری تنها در درمان تنوسینویت دکورون. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین. 1391; 16 (2) :4-9

URL: http://journal.qums.ac.ir/article-1-1283-fa.html


1- دانشگاه علوم پرشکی شهرکرد ، Email: sh_salehitali@yahoo.com
چکیده:   (5983 مشاهده)

    زمینه: ابتلا به تنوسینویت دکورون در اثر فعالیت ­ های تکراری و روزمره، سبب مراجعه زیاد به درمانگاه ارتوپدی و در نهایت افزایش هزینه­های درمانی و اتلاف وقت بیماران می­شود.

  هدف : مطالعه به منظور مقایسه اثربخشی تزریق موضعی متیل پردنیزولون و لیدوکائین همراه و بدون آتل با آتل­گیری تنها (بدون تزریق دارو) در درمان تنوسینویت دکورون انجام شد

  مواد و روش­ها: در این کارآزمایی بالینی 108 بیمار مبتلا به تنوسینویت دکورون مراجعه­کننده به درمانگاه ارتوپدی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهرکُرد در سال 1389 انتخاب و به صورت تصادفی ساده به سه گروه تقسیم شدند. مداخله درمانی در گروه اول تزریق 1 میلی­لیتر لیدوکائین %1 و 40 میلی­گرم پردنیزولون همراه با آتل­گیری، در گروه دوم تزریق 1 میلی­لیتر لیدوکائین %1 همراه با 40 میلی­گرم پردنیزولون و در گروه سوم درمان با آتل­گیری تنها (بدون تزریق دارو) و پی­گیری به مدت سه هفته در هر گروه بود. اطلاعات با استفاده از ابزار دیداری (visual analogue scale) جمع­آوری و داده­ها با آزمون­های آماری کای دو، تی مستقل و ANOVA تحلیل شدند.

  یافته­ها: روند تغییرات میانگین شدت درد در سه هفته مجزا در گروه­های درمانی مختلف بیان­گر آن بود که کاهش میانگین شدت در گروه درمان تزریقی موضعی همراه با آتل­گیری مفصل نسبت به سایر درمان­ها تفاوت معنی­دار آماری داشت (01/0= P ).

  نتیجه­گیری: به نظر می­رسد تزریق موضعی متیل پردنیزولون و لیدوکائین همراه با تثبیت مفصل، در درمان تنوسینویت دکورون نسبت به سایر روش­های درمانی مؤثرتر است.

 

   

متن کامل [PDF 213 kb]   (1541 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارتوپدی
دریافت: ۱۳۹۰/۱۲/۲۵ | پذیرش: ۱۳۹۱/۱۲/۱۹ | انتشار: ۱۳۹۱/۱۲/۱۹

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | The Journal of Qazvin University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb